W. Skarbonkiewicz Dubai

W. Skarbonkiewicz Dubai to licząca 108 stron wizualizacja koncepcji architektonicznej, zamówiona przez polskiego inwestora dla neofuturystycznego, wielowieżowego kompleksu mieszkaniowego w Dubaju. Projekt stanowi pierwsze międzynarodowe zlecenie koncepcji deweloperskiej w dorobku pracowni oraz dotychczas najdalszy geograficznie zasięg portfolio, opracowane jako spekulacyjny dokument projektowy wspierający pozyskanie działki i ocenę wykonalności inwestycji. Język projektowy stanowi celową odmienność od wcześniejszych realizacji pracowni: smukłe, owalne wieże o gładkich, białych powłokach zewnętrznych oraz ciągłym, zakrzywionym przeszkleniu ściany kurtynowej, których organiczne, parametryczne formy tworzą sylwetę zupełnie niepodobną do projektów renowacji zabytkowej i hotelarskich, które charakteryzują zrealizowane portfolio.

Zespół wielowieżowy obejmuje od dwóch do siedmiu smukłych brył w kształcie płatków, w zależności od wariantu kompozycyjnego. Każda wieża dzieli ten sam język formalny: gładkie, białe powłoki zwężające się ku wąskim koronom, z poziomymi, zakrzywionymi pasami przeszkleń owijającymi elewacje. Przedstawione w konfiguracjach o zróżnicowanej wysokości i orientacji, studia bryłowe demonstrują zdolność koncepcji do adaptacji w różnych kontekstach lokalizacyjnych i warunkach planistycznych. W dokumencie opracowano trzy warianty kontekstowe: gęstą panoramę miejską, nadmorską linię brzegową oraz skaliste, pustynne otoczenie.

Wspólna platforma podium mieści program udogodnień w stylu resortowym, który sytuuje kompleks w segmencie luksusowego rynku mieszkaniowego Dubaju. Baseny przelewowe, tarasowe promenady z tropikalną zielenią, elementy wodne oraz strefy jadalne na zewnątrz tworzą warstwową sekwencję wejścia od poziomu gruntu w górę. Podium funkcjonuje jednocześnie jako krajobraz dostępny publicznie oraz prywatny taras rekreacyjny mieszkańców, ze schodkowymi tarasami pośredniczącymi między podstawami wież a otaczającym terenem.

Wizualizacje nocne są dla dokumentu koncepcyjnego równie istotne jak kompozycje dzienne. Nocą wieże czytane są jako oświetlone latarnie, a ich białe powłoki stają się półprzezroczystymi pojemnikami ciepłego światła wnętrz, przekształcając kompleks z dziennej deklaracji architektonicznej w wieczorowe widowisko. Na poziomie podium oświetlone ścieżki promenad, świecące elementy wodne oraz ciepłe światło z udogodnień u podstawy wież tworzą atmosferę resortu, funkcjonującą na płaszczyźnie gruntu niezależnie od pionowego dramatyzmu powyżej.