House of the Future
Architektura, AI
Al-Naseem House to inauguracyjny projekt konkursowy studia OLOSOMA: rezydencjalna koncepcja oparta na dziedzińcu, zgłoszona do konkursu Dubai House of the Future Competition i zakwalifikowana do najlepszej 100 spośród ponad 10 000 zgłoszeń z całego świata. Projekt został opracowany wspólnie z Manuelem Echavarrią Romero pod nazwą studia OLOSOMA, z wyraźnym podziałem pracy między dwoma współpracownikami odzwierciedlonym w strukturze folderów. Sztuczna inteligencja była wykorzystywana jako prawdziwy partner twórczy na każdym etapie, przy czym każda wizualizacja konkursowa powstała w ramach procesów wspomaganych przez AI, z modelami architektonicznymi zbudowanymi w Rhino i CAD oraz planszami prezentacyjnymi zaprojektowanymi w Figma. Brief konkursowy datowany był na 21 listopada 2024 roku; zgłoszenie złożono 2 czerwca 2025 roku.
Centralnym argumentem projektu jest teza, że emiracka tradycja architektoniczna już dawno rozwiązała problem zamieszkiwania na pustyni, a zadaniem współczesnego projektowania architektonicznego jest przeformułowanie tych rozwiązań przy użyciu obecnej technologii materiałowej i cyfrowej. Typologia domu z dziedzińcem powraca jako zasada organizująca: wszystkie główne pomieszczenia zwrócone są do wewnątrz, ku zamkniętej przestrzeni zewnętrznej, minimalizując ekspozycję na surowe środowisko zewnętrzne, a jednocześnie maksymalizując wspólne życie rodzinne. Centralny dziedziniec zawiera lustro wodne pełniące funkcję chłodzenia wyparnego, palmy daktylowe zapewniające biologiczne zacienienie oraz pergolę z elementami z palmy ciętymi CNC nad głową, tworząc domowy mikroklimat zaprojektowany na bazie tradycyjnego pierwowzoru.
System chłodzenia pasywnego działa poprzez trzy współdziałające podsystemy. Kominy słoneczne odprowadzają gorące powietrze z wnętrza poprzez konwekcję wywołaną termicznie, wytwarzając podciśnienie, które zasysa chłodniejsze powietrze przez cegły wentylacyjne Riyah umieszczone nisko. Elementy Riyah, porowate gliniane elementy ścienne z cegły wentylacyjnej zaadaptowane z tradycyjnej arabskiej wieży wiatrowej, filtrują kurz, jednocześnie dopuszczając filtrowaną wentylację poprzeczną, umożliwiając pasywne nocne przewietrzanie bez systemów mechanicznych. Wentylowana obudowa z płytek ceglanych Al-Mawj zapewnia zewnętrzną ochronę termiczną: moduły płytek z gliny i piasku wydmowego, zamocowane klipsami na rdzeniu ściany z betonu prefabrykowanego, tworzą wentylowaną szczelinę powietrzną, która przechwytuje promieniowanie słoneczne, zanim dotrze ono do warstwy konstrukcyjnej.
Wewnątrz ścianki działowe wykonane są z konopilbetonu z osadzonymi kapsułkami materiału zmiennofazowego (PCM) — konstrukcji na bazie biologicznej, która łagodzi wahania temperatury poprzez pochłanianie i uwalnianie ciepła utajonego. Paleta materiałowa w całości odzwierciedla kontekst pustynny: ściany z betonu ziemnego, naturalny tynk wapienny, zabudowa meblowa z kompozytu włókna palmowego, posadzka z płytek stabilizowanych gliną oraz przeszklenia niskoemisyjne (low-e) z osłonami przeciwsłonecznymi z kompozytu włókna palmowego. Program mieszkalny zorganizowany jest wokół kulturowo specyficznego wymogu przestrzennego pokoju majlis — dedykowanego pomieszczenia gościnnego z tradycyjnym emirackim siedzeniem na poziomie podłogi, ekranem Mashrabiya filtrującym światło dzienne dla zachowania prywatności oraz ścianami tynkowanymi gliną.
Aplikacja towarzysząca Bayti+, zaprojektowana w Figma i przedstawiona na planszy konkursowej 4, rozszerza koncepcję architektoniczną o warstwę cyfrowego zarządzania cyklem życia budynku. Aplikacja umożliwia mieszkańcom monitorowanie danych o wydajności środowiskowej, sterowanie automatycznym zacienieniem oraz zarządzanie systemami chłodzenia pasywnego budynku z poziomu interfejsu smartfona, łącząc analogową inteligencję tradycyjnej formy domu ze współczesnymi oczekiwaniami cyfrowymi. Strategia rozbudowy fazowej udokumentowana na planszy 4 pokazuje ambicję projektu, by funkcjonować jako realnie możliwa do zrealizowania propozycja, a nie spekulacyjny obraz konkursowy.
